เคยถามตัวเองไหมว่า “ความสุขของชีวิตขึ้นอยู่กับสิ่งใด?” …คำตอบของแต่ละคนย่อมแตกต่างกันออกไป และมีคนจำนวนไม่น้อยที่คิดว่า “ความสุข” อยู่ที่ “ความสำเร็จ” …ฉบับนี้ CPOP Life อยู่กับคุณภาคิน พลอยภิชา หนึ่งใน DUET CEO แห่งธุรกิจสปา ผู้บุกเบิกวงการสปาในบ้านเราอย่าง The Oasis Spa ผู้จะมาเปิดโลกทัศน์ให้กับผู้ที่กำลังใฝ่ฝัน หรือคิดอยากมีธุรกิจเป็นของตัวเอง และจะนำพาเราให้รู้จัก “ความสุข” ในแบบฉบับของเขา

ย้อนกลับไปในวัยเด็กของคุณภาคิน ชีวิตเป็นอย่างไรบ้างคะ?

ที่บ้านผมมีลูกห้าคน ตัวผมเป็นลูกคนกลาง เป็นเด็กวันพุธด้วย แต่ก็เป็นเด็กที่ไม่มีความเศร้าอะไรเลย เพราะคนส่วนใหญ่เขาจะบอกว่าเด็กวันพุธเป็นเด็กมีปัญหา ชอบเรียกร้องความสนใจ แต่ผมไม่เป็นนะ มีความสุขกับชีวิตดี ที่บ้านก็ไม่ได้กดดันอะไร ผมโตมากับยาย เพราะพ่อแม่ต้องเดินทางค้าขายบ่อย ตอนอยู่กับยายก็ได้ทักษะการขายของจากยายมาเยอะ

แสดงว่าเป็นคนชอบขายของใช่ไหมคะ?

ใช่… ผมเป็นคนที่ชอบขายของมาก ตั้งแต่เกิดก็ได้อยู่ในครอบครัวค้าขาย คุณแม่ค้าขาย คุณยายก็ค้าขาย ก็เลยถูกสอนให้ค้าขายเป็นตั้งแต่เด็ก สมัยเรียนมัธยมก็แอบเอาของไปขายเพื่อนๆ (หัวเราะ)ตอนนั้นสนุกมาก เราได้รู้สึกว่าขายของแล้วได้เงิน เป็นแนวทางของเรา ทำให้มีทักษะการขายมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วยายก็สอนเทคนิคในการขาย พอโตขึ้นก็สอบเข้ามหาวิทยาลัย โดยความใฝ่ฝันสูงสุดคือการเป็นเซลล์ (ยิ้ม) ผมไม่เคยไปสมัครงานอื่นเลยนะ เรียนจบด้านวิทยาศาสตร์ ฟิสิกส์ พอจบมาแล้วเพื่อนสมัยเรียนหลายคนได้ทุนไปเรียนต่อ จนกลับมาเป็นอาจารย์ หลายคนเป็นวิศวกรในโรงงาน หลายคนทำงานสายควบคุมการผลิต แต่ผมฉีกแนวไปเป็นเซลล์ยา

มัยเด็กขายอะไรบ้างคะ?

ขายหลายอย่าง ตั้งแต่เอาผลไม้ในสวนไปขาย ขายของจิปาถะ ขายอะไรที่ได้เงินก็จะขาย (หัวเราะ) ที่โรงเรียนผมมีกฎห้ามขายของ ผมเป็นคนเอาไปขาย แถมขายแบบเปิดเผย ครูก็เลยห้ามเพราะกลัวว่าเด็กคนอื่นจะเลียนแบบนำของมาขายกันเยอะแยะไปหมด ผมก็เลยเอาเรื่องนี้ไปปรึกษายาย ซึ่งยายก็ให้คำแนะนำว่า “ก็ไม่ต้องเอาไปขายสิ แต่ไปถามเพื่อนเอาว่าใครอยากซื้อ ไม่ต้องไปเร่ขาย” …ไปถามว่าใครอยากซื้อ แค่รับออเดอร์มา เราก็เอาไปให้เฉพาะคนที่สั่งซื้อ ดังนั้น ตอนกลางวันเราก็รับออเดอร์มา ตกเย็นกลับบ้านก็เตรียมของไว้ให้เพื่อนที่สั่งเราในวันถัดไป เราไปถึง ร.ร. ก็เอาให้คนที่สั่งเท่านั้น ไม่ได้เอาไปเร่ขาย ก็ไม่ได้ผิดอะไร… แถมเก็บเงินมาได้ด้วย (ยิ้ม) นี่นับเป็นส่วนหนึ่งของวัยเด็กที่ผมจำได้ ไม่ลืม เพราะว่าสนุกมาก

ตั้งเป้าหมายว่าอยากเป็นเซลล์ จบมาก็สมัครเป็นเซลล์ แล้วทำไมถึงเลือกเรียนฟิสิกส์ล่ะค่ะ?

ผมมองว่าฟิสิกส์เป็นสิ่งท้าทายมากนะ มันทำให้ได้เรียนรู้กระบวนการคิด ใครที่เรียนฟิสิกส์มา จะมีหลักการในการคิดต่างจากคนอื่น แหวกแนวจากคนอื่น เพราะในกระบวนการเรียน จะเป็นการค้นหาที่มาที่ไปของธรรมชาติ เป็นการสอนให้เราเป็นคนมีเหตุผลบนพื้นฐานของความเป็นวิทยาศาสตร์ ฉะนั้นกระบวนการความคิดของผมอาจจะไม่เหมือนคนอื่น แม้ว่าในขั้นสุดท้าย ผลลัพธ์ที่ได้อาจจะเหมือนกัน แต่เส้นทางในการคิดนั้นคิดต่างกัน เป็นการคิดในอีกแนวหนึ่ง เพราะฉะนั้นการเรียนฟิสิกส์ตั้งแต่แรกเนี่ย ถ้าถามว่าตั้งใจเรียนเพราะอะไร ก็คงเพราะความท้าทาย และความยากนักยากหนาที่ใครๆ เขาว่ากันนั่นแหละ แต่พอเรียนเข้าจริงๆ ก็ไม่มีอะไรที่ยากเกินกว่าที่เราจะเรียนได้

ทำไมไม่เรียนอะไรเกี่ยวกับการขายละคะ?

ก็นั่นนะสิ (หัวเราะ) ตั้งแต่ปี 1 ยันปี 4 ก็มีแต่คนบอกว่าบุคลิกผมไม่ได้เอื้อกับการเรียนหรือเป็นนักฟิสิกส์เอาเสียเลย ไม่มีใครคิดว่าผมเรียนฟิสิกส์เลยด้วยซ้ำ มีแต่คนคิดว่าผมเรียนพวกศิลปะบ้าง เรียนการตกแต่งภายในบ้าง ไม่ก็เรียนมนุษยศาสตร์ ก็คือว่าบุคลิกมันต่างอย่างสิ้นเชิง บางครั้งชีวิตเราก็ถูกขีดให้เดิน ไม่รู้เหตุผลลึกๆ ว่าทำไมตอนนั้นถึงตัดสินใจเรียน (ยิ้ม)

ทางบ้านตั้งความหวังอะไรไหม?

ทางบ้านให้อิสระมาก เปิดเผยมาก ให้การตัดสินใจของเรา ถือว่าเป็นการตัดสินใจที่เขายอมรับ ทั้งที่เราจะเป็นอะไร จะเรียนอะไร จะทำธุรกิจอะไร
ตอนเรียนจบแล้วออกมาเป็นเซลล์ขายยา ก็คือ เรารู้ตัวเองว่าเราต้องการอะไร และเรารู้ว่าตัวเองเหมาะกับอะไร แต่ตอนนั้นเห็นเพื่อนไปทำงานแบบนั้นก็มีรู้สึกบ้างนะว่า “เอ๊ะ งานเพื่อนเป็นงานที่มีเกียรติดีเหมือนกันนะ” แต่ตัวเราเหมาะกับการขาย รู้ตัวเองว่ามีทักษะการขาย และชอบพบปะผู้คน ก็เลยตัดสินใจไปทำงานอยู่บริษัทยา เป็นดีเทลยา ตำแหน่งก็คือ Medical Representative เริ่มจากการขายเครื่องมือทางทันตกรรมก่อน แล้วค่อยย้ายไปขายยาก่อนถึงเวลาอำลาวงการดีเทลยา (ยิ้ม)

ชีวิตของดีเทลยา สนุกไหมคะ?

เป็นงานที่สนุกมากครับ ในตอนที่เป็นดีเทลยาเป็นช่วงชีวิตที่ได้เรียนรู้อะไรเยอะมาก เพราะงานดีเทลยา เป็นงานที่สอนเราทุกอย่าง การที่ทำงานเป็นลูกจ้างคนอื่น ถ้าเรารู้จักเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในช่วงเวลานั้นจะได้อะไรเยอะมาก เพราะเขาสอนเราทั้งในเรื่องบุคลิกภาพ ทักษะการขาย ความเป็นผู้นำ การต่อรอง สอนหมดทุกสิ่ง แล้วผมก็เก็บรวบรวมหลักสูตรพวกนี้เอาไว้ ไม่ได้คิดว่าจะเอาไปใช้อะไรนะ แค่อยากเอาไว้อย่างนั้น แต่ปรากฏว่าวันหนึ่ง ผมได้ออกมามีธุรกิจเป็นของตัวเอง สิ่งที่ผมเก็บไว้น่ะ สามารถนำมาสอนพนักงานได้หมดเลย หลักสูตรพวกนั้นปัจจุบันก็ยังมีอยู่นะ เก็บไว้เป็นเล่มๆ อย่างดี ได้เอามาใช้ในชีวิตประจำวันได้อย่างมีประโยชน์มากๆ

เรียนรู้จากการเป็นลูกจ้างเค้าก่อนสินะคะ…

ใช่ สนุกจะตาย ตอนนั้นน่ะ (ยิ้ม)… ตอนผมอยู่บริษัทยา ซึ่งเป็นบริษัทต่างชาติ ในเครือ Bristol-Myers การทำงานทำให้เรารู้สึกว่าเราพัฒนาตัวเองไปเรื่อยๆ บางคนอาจจะมองว่า ดีเทลยาเป็นอาชีพซึ่งแบบ… อาชีพแบบเป็นเซลล์ หรือเป็นอะไรแบบนั้นแบบนี้ แต่จริงๆ แล้วเราเป็นอาชีพที่แนะนำผลิตภัณฑ์ยาให้กับหมอ เรามองไม่เหมือนคนอื่น ใครจะมองอย่างไรเป็นเรื่องของเขา เรารู้ว่าเราทำอะไร และเรามองยังไง ทำให้ได้ประสบการณ์เยอะ เจอคนเยอะ สิ่งแรกที่ติดมาจนถึงทุกวันนี้คือ การจะขายของได้ สิ่งแรกที่เราต้องทำคือ ต้องเริ่มจากการขายตัวเราเองให้ได้ก่อน เราต้องซื้อใจลูกค้าก่อนจะแนะนำสินค้าที่เราอยากขาย ปัจจุบันก็เอาหลักการเหล่านี้มาใช้และก็ได้ผลจริงๆ การที่เราอยากได้อะไรจากลูกค้า เราต้องให้เขาก่อน คิดว่าประสบการณ์สมัยทำงานเป็นดีเทลยา คือ ได้ประสบการณ์จากการขาย ได้พบปะผู้คน และได้เดินทางเยอะมาก ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าตั้งแต่นครสวรรค์ เชียงใหม่ เชียงราย ผมได้ไปค้นพบ และเรียนรู้หมดทุกอณูขุมขน เพียงบอกมา ผมสามารถหลับตาชี้ได้เลยล่ะ (หัวเราะ) เมื่อก่อนขับรถ กทม – เชียงใหม่ใช้เวลาแค่ 7 ชั่วโมงเองนะ ถนนหนทางก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ผมสนุกกับงานมาก ตอนนั้นยังมีไฟอยู่ เพื่อนร่วมงานก็ดี ลูกค้าก็ดี หมอก็ดี และทุกวันนี้ ทุกคนยังเป็น connection ที่ดีหมดเลย อย่างที่บอกว่าเราขายตัวเองได้ เราจะทำอะไรมันก็ง่าย

ต่อยอดการทำงานของตนเองมาจนถึงทุกวันนี้ได้อย่างไรคะ?

ด้วยความใฝ่ฝันของเด็กสมัยก่อน แม้กระทั่งเด็กสมัยนี้ก็ยังใฝ่ฝันกันก็คือ ฝันอยากมีธุรกิจเป็นของตัวเอง อยากมีร้านกาแฟ อยากมีร้านเค้ก เราก็เป็นหนึ่งในเด็กเหล่านั้นนะ แต่ผมเป็นคนที่คิดแล้วทำเลย จึงได้ไปเปิดร้านกาแฟที่ริมปิง สาขาช้างเผือกในอดีต การขายกาแฟนี่สนุกมาก ผมเป็นคนมีความเป็นศิลปินสูงนะ (หัวเราะ) เวลาชงกาแฟก็ต้องมีศิลปะ เกิดความสนุกในขั้นตอนการทำ และก็ทำให้ลูกค้าติดใจกาแฟของเราด้วย  คุณไพโรจน์ ภัสสรภิญโญ เจ้าของริมปิง เป็นคนที่ใจดีมาก ให้ผมได้มีโอาสเช่าพื้นที่ในริมปิงทำร้านกาแฟ ผมก็เลยชงกาแฟให้เขาดื่มทุกวันเลยตอนนั้น และเพราะเปิดร้านกาแฟนี่แหละ ที่ทำให้ผมได้รู้จักกับคุณ Toby Allen ลูกค้าขาประจำของริมปิง มีอยู่วันหนึ่ง เขามีโอกาสแวะมาชิมกาแฟที่อร่อยที่สุดในโลก (หัวเราะ) แล้วเกิดติดใจรสชาติกาแฟ ทำให้เราได้มีโอกาสพูดคุยกัน และก็นับเป็นจุดเริ่มของ The Oasis Spa

ถือว่าเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตเลยหรือเปล่าคะ?

จุดเปลี่ยนของชีวิต ไม่มีใครกำหนดได้เลยนะ ผมเองก็ไม่เคยคิดว่าจะมาเปิดสปา ไม่เคยแม้กระทั่งจะคิดตั้งเป้าเอาไว้ล่วงหน้าสัก 3-4 ปี ไม่เคยคิดอย่างนั้นเลย… แต่จุดเปลี่ยนมันเกิดจากเราถูกขีดเส้นทางให้เดินมาทางนี้ ตอนที่ผมพบกับคุณ Toby ครั้งแรก ซึ่งก็เมื่อ 8 – 9 ปีที่แล้ว ณ ตอนนั้น ธุรกิจสปายังไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก คุณ Toby เขาเป็นคนที่ออกเดินทางเยอะ ส่วนตัวผมเองก็อยู่ในวงการสุขภาพ มีโอกาสได้เข้าออกโรงพยาบาลบ่อยๆ เมื่อครั้งติดต่องาน ได้เห็นคนป่วยมามากมายเสียจนมองเห็นเป็นสัจธรรมไปแล้ว ผมเกิดความคิดที่ว่า “จะทำอย่างไรเพื่อเป็นทางเลือกให้กับผู้คนเพื่อลดการไปโรงพยาบาล โดยการดูแลตัวเองให้ดีขึ้น ซึ่งจะต้องใช้อะไรก็ได้สักอย่าง” และนั่นก็เป็นวัตถุประสงค์ในการทำธุรกิจ

จากนั้น ผมคิดขึ้นได้ว่าบ้านเรามีศาสตร์การนวดแพทย์แผนไทยที่ดี มีสมุนไพรดี มีการดูแลสุขภาพแบบองค์รวมที่ดี มีการออกกำลังกาย ในอนาคต ยิ่งเทคโนโลยีเติบโตไปไกลเท่าไหร่ ธุรกิจนี้ก็จะสามารถเจริญเติบโตไปพร้อมๆ กัน กล่าวคือเมื่อโลก IT เติบโตไปมากเท่าไหร่ ธุรกิจสปาก็จะเติบโตไปมากเท่ากัน ก็เลยคิดว่าเราน่าจะทำธุรกิจสปา ผมจึงเริ่มหา location ของตัวเอง ตอนนั้น ผมรู้จักกับพี่ทัศนีย์ เภสัชกรในโรงพยาบาลประสาท ก็เลยคุยกันเรื่องหาทำเลที่ตั้งสปา ก็ได้รับคำแนะนำว่ามีสถานที่ที่น่าสนใจอยู่ ก็เลยไปดูด้วยกัน เวลานั้น ผมยังทำงานเป็นดีเทลยาอยู่เลยนะ แต่เกิดไปถูกใจพื้นที่ตรงนั้นเข้า ประกอบกับคุณ Tonby เดินทางกลับมาจากต่างประเทศพอดี หลังจากเราไปดูสถานที่ด้วยกัน ก็ใช้เวลาตัดสินใจกันเลย… ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่รวดเร็วมาก เพียง 15 นาที ในการก่อเกิด The Oasis Spa (ยิ้ม)

แสดงว่าเป็นสถานที่ที่ถูกใจมากๆ…

ครับ… ประเด็นแรกเลย ตอนที่เราเดินเข้าไปในบริเวณพื้นที่ดังกล่าว (ปัจจุบันคือ สาขาแรกของ The Oasis Spa) ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับร้านกรรไกรทอง อันเป็นเส้นทางเข้าสู่อุทยานการค้ากาดสวนแก้ว ประกอบกับช่วงนั้นถนนย่านนิมมานเหมินทร์ก็เริ่มเฟื่องฟูขึ้นแล้ว ทำให้รอบด้านมีแต่ความวุ่นวาย แต่พอขับรถเข้าไปถึงสถานที่ดังกล่าว กลับเหมือนเราหลุดไปอยู่อีกประเทศหนึ่งเลย มันเงียบสงบมาก แถมมีแอ่งน้ำอยู่ตรงกลาง มีเสียงนก เสียงกบร้อง ให้ความรู้สึกและบรรยากาศอันเงียบสงบ ก็เลยตัดสินใจได้ทันทีเลยว่า “ที่นี่น่าจะเป็นแหล่งน้ำท่ามกลางความวุ่นวายของเชียงใหม่ ที่อยู่โดยรอบ” ที่นี่เหมาะกับการทำสปามาก จากนั้นพวกเราก็เริ่มปรับปรุงซ่อมแซมบ้าน คอนเซ็ปต์ของสปาก็เกิดตามขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ผมเป็นคนคิดอะไรรวดเร็ว (ยิ้ม) ได้คอนเซ็ปต์ว่าเป็น “Garden Villa Spa” ในใจกลางเมือง

ทำไมถึงใช้ชื่อ The Oasis Spa ละคะ?

โอเอซิสเป็นแหล่งน้ำกลางทะเลทราย และโอเอซิสของเราก็เป็นเหมือนแหล่งน้ำแห่งความชุ่มชื้นท่ามกลางความวุ่นวายของเชียงใหม่ หากเกิดความรู้สึกว่าเชียงใหม่วุ่นวายมาก ก็แวะมาที่โอเอซิส จะพบกับความสงบสุข ความชุ่มชื้นทั้งทางกายและจิตใจ

มีการบริหารจัดการอย่างไร ถึงสามารถขยายสาขาออกไปได้กว้างขวางมากเลยคะ?

ต้องใช้คำว่า “The Power of Two” หรือ “พลังแห่งสอง” (หัวเราะ) เพราะการทำอะไรเพียงลำพังคนเดียวให้ประสบความสำเร็จได้นั้น เป็นสิ่งที่เหนื่อยยากมาก แต่ด้วยพลังแห่งสองพลัง ส่วนหนึ่งในด้านความเชี่ยวชาญการบริหารจัดการของคุณ Toby รวมเข้ากับพลังด้านการให้คุณภาพการบริการ มาตรฐานการบริการ ความเป็นศิลปะจากผม เมื่อสองสิ่งมารวมกัน ก็ทำให้เกิดธุรกิจสปาที่ประสบความสำเร็จ เพราะว่าพลังของสองพลังมารวมกัน แต่เท่านั้นก็ไม่พอนะ สำหรับการทำงาน มันต้องอาศัยพลังงานสมองในการทำงาน ต้องมีการวางแผนว่าทำยังไงในการที่จะเดินไปข้างหน้า 

หากจะกล่าวถึง Key of Success ของ The Oasis Spa ละคะ?

ผมแบ่งออกเป็น 3 ประการ คือ 1. The Power of Two, 2. Team Work, 3. IT ครับ เรื่อง The Power of Two ก็ได้กล่าวถึงไปแล้ว ส่วนเรื่องทีมเวิร์ค ก็คือเรื่องบุคลากร และการพัฒนาคุณภาพบุคลากรอย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่อง ให้ได้ทีมเวิร์คที่มีประสิทธิภาพ ส่วนด้าน IT เรานำมาใช้ในการบริหารภายใน และการบริหารลูกค้า ทำให้รู้ความต้องการของพนักงาน และได้รู้ความต้องการของลูกค้าได้ทันท่วงที ตัว IT ที่ใช้นั้น เป็นระบบสารสนเทศที่ใช้ในการบริหารธุรกิจสปาที่เราพัฒนาขึ้นเอง ตัวการจัดการดังกล่าว จึงเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้เราโตได้เร็ว เพราะระบบของเราถูกวางและเซ็ตไว้แล้ว ดังนั้นการขยายสาขาจึงทำได้ง่าย ทุกสิ่งถูกจัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว ทีมเวิร์คของเรามีโรงเรียนสอนนวด มีติวเตอร์พร้อม มีคนพร้อม ทำให้เราโตได้เร็ว ทั้งนี้ทั้งนั้น ถึงคนอื่นจะมองว่าเราโตได้เร็ว แต่เรารู้สึกว่าเรายังโตไม่เร็วพอนะ

พูดถึงตอนคิดว่าจะต้องเปลี่ยน มีอะไรเป็นนิมิตมาบอกรึเปล่าคะ?

ชีวิตผมเป็นคนไม่ค่อยทุกข์นะ ไม่เคยคิดว่าตัวเองมีทุกข์หรือรันทดอะไรเลย ผมเป็นคนมีความสุขกับชีวิตตลอด ถึงจะไม่มีกินก็ไม่ทุกข์ เพราะการมีทรัพย์สินเยอะ การที่จะทำอาชีพที่มีหน้ามีตาในสังคมอะไรแบบนี้ อาจทำให้หลายคนรู้สึกมีความสุข แต่สำหรับผม การได้พบปะผู้คนทำให้ผมมีความสุข ผมไม่ได้เกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวย ครอบครัวก็มีฐานะปานกลาง เป็นคนค้าขาย และขยันทำมาหากิน ทำให้เรารู้สึกว่ามันไม่ลำบาก ถามว่าเหนื่อยไหมมันก็เหนื่อย แต่ถามว่าทุกข์ระทมไหม ก็ไม่ทุกข์นะ เปรียบเทียบกับคนอื่นไหม ก็ไม่เคยเปรียบนะ แต่พอถึงจุดเปลี่ยน ถามว่าเปลี่ยนไหม… ในความรู้สึกมันไม่ได้เปลี่ยนเพราะเรามีความสุขกับชีวิตของเรามาเรื่อยๆ การที่เราทำธุรกิจแล้วโตได้เร็วขนาดนี้มันอยู่ในความคาดหวังของเราไหม ก็ไม่ได้อยู่ในความคาดหวัง เพราะมันอยู่ในความตั้งใจของเรา เราทำในสิ่งที่ตั้งใจทำให้ดีที่สุดในทุกก้าวที่เราเดิน ผลในการทำตรงนี้อาจจะประสบความสำเร็จในอนาคตอย่างที่ควรเป็น คนอื่นอาจจะมองว่าเราประสบความสำเร็จแล้ว แต่เรายังมองว่ามันควรจะทำได้ดีกว่านี้อีก

เคยเจออุปสรรคอะไรไหมคะ?

เยอะแยะ… อุปสรรคส่วนใหญ่มักจะเป็นอุปสรรคที่ควบคุมไม่ได้ อย่างปัญหาทางเศรษฐกิจ ปัญหาการเมือง จำนวนนักท่องเที่ยวลด ถือว่าเป็นอุปสรรคในการทำธุรกิจส่วนหนึ่ง แต่เราก็ไม่ได้มัวแต่ทุกข์ระทม ร้องห่มร้องไห้ หรือรอใครยื่นมือเข้ามาช่วย แต่เราหาทางช่วยตัวเองว่าทำอย่างไรได้บ้างที่จะทำให้เราอยู่รอด เพราะปัญหาเหล่านี้เป็นปัญหาที่เราควบคุมไม่ได้ ธุรกิจของเรา ยอมรับเลยว่าเป็นธุรกิจที่ขึ้นกับจำนวนนักท่องเที่ยวกว่า 80 เปอร์เซนต์ ไม่ว่าจะเป็น เชียงใหม่ ภูเก็ต หรือพัทยา จึงต้องรับมือกับอุปสรรคที่ควบคุมไม่ได้ให้ดีที่สุด

สำหรับคนมีความสุขในชีวิตอย่างคุณภาคิน มองความรักอย่างไรคะ?

มุมมองความรักในสายตาผม ผมมองในความเป็นคนครับ อ้อ!… ความรักนี่เป็นอีกเรื่องที่เราฝึกฝนพนักงานทุกคนว่าคุณจะต้องมอบความรักให้กับคนรอบข้าง ผมสอนให้พนักงานกอดกันนะ (ยิ้ม) ว่ากอดกันให้ทำยังไงถึงจะสื่อให้อีกคนรู้สึกได้ว่าคุณรักเขา บางครั้งวัฒนธรรมเราก็ค่อนข้างเป็นวัฒนธรรมปิด รักแล้วก็ยังไม่ค่อยกล้ากอดกัน แต่ปัจจุบัน พนักงานของผมเริ่มกอดกัน แสดงความรักกันบ้างแล้ว (หัวเราะ) สรุป มุมมองผมคือ ความรักไม่ได้อยู่ในเรื่อง เพศ วัย ชนชาติ ศาสนา  เพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่จะมาแบ่งแยกว่าควรจะรักหรือไม่รัก ความรักคือความอิสระเสรีในการที่จะรู้สึกดี เทคแคร์ห่วงใยใครก็ได้ ไม่ว่าเป็นคน หรือสัตว์ ไม่มีสิ่งใดหรอก ที่จะเป็นอุปสรรคชี้วัดในการรักหรือไม่รัก

วางแผนอนาคต อีก 10 ปี หรือ 20 ปีข้างหน้าให้กับตัวเองไว้อย่างไรบ้างคะ?

อยากทำธุรกิจสปาที่ดีที่สุด ในระยะเวลา 5 ปี นี้ก็ยังอยากอยู่ในธุรกิจสปา การท่องเที่ยว แต่ในอนาคตอาจจะเติบโตไปในเชิงไอที ตอนนี้ก็มีสองบริษัท อีกบริษัทก็เป็นโรงเรียน ก็น่าจะโตไปในสองสายนี้แหละ สุขภาพ กับไอที

ให้รางวัลชีวิตตัวเองอย่างไรบ้างคะ?

ผมชอบการเดินทาง ไม่ว่าจะเดินทางไปที่ไหนก็แล้วแต่ ทุกครั้งที่ไปต้องรู้จักสถานที่แห่งนั้นให้หมด เช่นตอนไปเกาะ ก็เช่ามอไซด์ขับรอบเกาะ ที่ไหนมีทางเล็กทางน้อยก็จะขับไป คือเราอยากรู้ ก็ต้องรู้ให้ได้ (หัวเราะ) ผมชอบเที่ยวทั้งในและต่างประเทศ ไม่จำเป็นต้องไปต่างประเทศตลอด ประเทศไทยก็มีสถานที่ท่องเที่ยวน่าสนใจมากมายที่อยากไป และยังไปได้ไม่ครบ นอกจากนี้การอยู่บ้านตอนเสาร์ อาทิตย์ หรือวันหยุดก็เป็นช่วงเวลาที่มีความสุข อยู่ที่ทำงานก็มีความสุข การให้รางวัลตัวเอง ก็คือการทำให้ตัวเองมีความสุข (ยิ้ม)

หากมีคนอยากทำธุรกิจเป็นของตนเอง มีคำแนะนำบ้างไหมคะ?

บางครั้งถ้าเราตั้งใจมากจนเกินไป ว่าจะทำธุรกิจโดยลืมดูศักยภาพของตนเอง ว่าเป็นคนเหมาะกับธุรกิจอย่างไร ผมรู้สึกเสียดายเด็กบางคนมาก อย่างคนที่อาจจะอยากทำธุรกิจกาแฟ หรือธุรกิจเกี่ยวกับการนวด อยากทำอะไรก็แล้วแต่ แต่ไม่มีเงินลงทุนของตัวเอง ซึ่งอาจจะนำเงินพ่อแม่มาลงทุน พ่อแม่ก็อยากให้ลูกมีธุรกิจของตัวเอง แล้วสุดท้ายก็ไปไม่รอด เพราะอะไร… ก็เพราะตัวของเขาเองยังไม่พร้อมที่จะทำธุรกิจ ยกตัวอย่างง่ายๆ เลยเท่าที่ผมเห็นนะ ตอนเราเดินเข้าไปในร้านกาแฟ ถ้าเจ้าของมีทัศนคติต่อลูกค้าในเชิงที่ไม่เป็นมิตร ไม่ยินดีต้อนรับ ไม่ได้ทำให้ลูกค้ารู้สึกสบายใจ คือ โชว์ออฟว่าตัวเองเป็นเจ้าของ ไม่ต้องแคร์ลูกค้า นี่แหละเป็นสาเหตุที่ทำให้ไม่ประสบความสำเร็จ ในทางกลับกัน หากเป็นผม ผมจะดูแลเทคแคร์ลูกค้ามาก จนแทบจะไปอุ้มลูกค้าถึงประตูได้ (หัวเราะ) คือ ถึงลูกค้าจะเป็นใครก็แล้วแต่ หรือตัวคุณที่เป็นเจ้าของกิจการเอง จะเป็นใครมาจากไหนก็แล้วแต่ จะต้องลดกำแพงระหว่างเจ้าของกับลูกค้าให้ได้ หากยิ่งสร้างกำแพงให้หนักขึ้น ก็จะประสบความสำเร็จยาก เงินที่ลงทุนก็จะหดหายไปหมด ยิ่งคุณเป็นเจ้าของกิจการ ยิ่งต้องทำงานให้หนักกว่าลูกน้อง ใครอย่าไปคิดว่าเป็นเจ้าของกิจการแล้วต้องอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ต้องลงไปคุยกับลูกค้า ให้เด็กๆ จัดการแทน อย่าคิดแบบนั้นนะ สมัยของผม ผมนั่งคุกเข่าเสิร์ฟชา ทำความสะอาด ขับรถไปรับลูกค้า ทำทุกอย่างตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ ทำทุกสิ่งที่ควรต้องรู้ ลงมือนวดลูกค้าก็ทำมาแล้ว ผมคิดว่า “การที่จะเป็นเจ้าของธุรกิจคือคุณต้องลงมือทำทุกสิ่ง ต้องทำกำแพงระหว่างคุณกับลูกค้าให้หนาน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้” นี่เป็น key success เลย นักธุรกิจเด็กทุกวันนี้หลายคนทำธุรกิจเพื่อโชว์ออฟ บางทีเห็นแล้วก็อดหงุดหงิดไม่ได้ ลงทุนไปตั้งเยอะตั้งแยะ อย่างไปกินกาแฟ เจ้าของร้านก็เชิดอยู่ตรงนั้น ทำไมต้องเชิดใส่ลูกค้า ลูกค้าก็อยากจะคุยกับคุณอยู่ ก็คือต้อง Friendly ถูกไหม? สินค้านี่นะ มันไม่ได้วัดกันที่ตัวสินค้า การที่คนจะตัดสินใจซื้อสินค้า มันวัดกันที่สิ่งรอบข้างของสินค้า อย่างสินค้าตัวเดียวกัน วางเรียงกันอยู่สามสี่ตัว แต่ว่าเจ้าของสินค้าคนแรกพูดจาดี ไม่ได้เริ่มต้นอยากขายสินค้าตัวเองเลย welcome น่ารัก แต่ในทางเดียวกัน สินค้าอีกตัว อาจจะมีคุณภาพดีกว่าชิ้นแรกนิดหน่อย แต่บุคลิกของเจ้าของ คนขาย หรืออะไรก็แล้วแต่นิ่งๆ เชิดๆ …สินค้าตัวหลังนี้ ให้ตายก็ขายไม่ได้ แบบแรกจะขายดีกว่า ง่ายๆ เลยนะ เอาตัวเองวัดดูเลยครับ คนไหนมีทัศนคติแบบหลัง ไม่ควรมาทำธุรกิจบริการ หรือขายอะไรให้ใคร ควรไปทำธุรกิจที่ไม่ต้องพบปะผู้คนเสียจะดีกว่า

รบกวนฝากข้อคิดให้น้องๆ ที่กำใกล้เรียนจบ หรือคนที่กำลังจะหันมาจับธุรกิจ

อยากให้ฝันบนพื้นฐานความเป็นจริง อย่าคิดว่าสิ่งที่ตัวเองฝันจะสำเร็จ สวยหรูเสียทุกอย่าง ความคาดหวังสูงเป็นเรื่องที่ดี แต่ต้องดูพื้นฐานความเป็นจริง สิ่งที่อยากแนะนำคือ ไม่ควรรีบร้อนในการมีธุรกิจเป็นของตนเอง ทำงานในบริษัทหรือหน่วยงานที่เราจะสามารถเก็บประสบการณ์ในการทำงาน อย่าไปคิดว่ารายได้น้อย รายได้ไม่พอ เปรียบเทียบกับคนอื่น ต้องดูว่าเราทำอะไร ผลตอบแทนที่เราได้คุ้มไหม แล้วเก็บเกี่ยวจากประสบการณ์ตรงนั้น ในทุกช่วงวินาทีที่เราทำงานในบริษัทให้มากที่สุด อย่าขี้เกียจ เมื่อมีคนขี้เกียจในองค์กร เราก็จะติดพฤติกรรมนั้นน่ะ เวลาทำธุรกิจของตัวเองก็จะไม่ประสบความสำเร็จ เพราะฉะนั้น ทุ่มพลังสมอง ความสามารถทั้งหมดที่มีให้องค์กรนั้น เมื่อถึงวันหนึ่งที่คุณพร้อมด้วยประสบการณ์ ความชำนาญ ค่อยออกมาทำธุรกิจของตนเอง จะได้มีประสบการณ์การแก้ไขปัญหา และวัยวุฒิในการบริหารจัดการคน หากอยู่ๆ เรียนจบแล้ว มาทำเลย ไอเดียอาจจะเฟรช แต่จะเฟรชบนพื้นฐานความเป็นจริงหรือเปล่า ประสบการณ์ในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าล่ะ เพียงพอหรือเปล่า คนที่มีประสบการณ์กับไม่มี จะแก้ปัญหาต่างกัน จึงขอฝากให้ทั้งเด็กใหม่ใกล้จบ หรือใครที่อยากทำธุรกิจส่วนตัวไว้ด้วยนะครับ

สนุกสุดเหวี่ยงกันอีกครั้งสำหรับคนที่ชื่นชอบและรักในการไป Hang Out และ ปาร์ตี้ โดย Smirnoff ร่วมกับ Fabric จัดงานปาร์ตี้โดยขนทั้งนักร้องและดีเจชื่อดังมาทำให้หนุ่มสาวชาวเชียงใหม่ได้มันส์กันแบบ Non-Stop ในวันที่ 25 มีนาคม 2554 ที่ผ่านมา

PTT Grand Opening สาขาใหม่ที่ หางดง ปั๊มทันสมัย โอ่อา ใหญ่โต สมชื่อ ปตท. งานนี้ผู้หลักผู้ใหญ่ของอำเภอหางดงมาร่วมแสดงความยินดีกันอย่างคับคั่ง เมื่อวันที่ 6 เมษายน 2554

“น้องเมอร์ซี่ตกหลุมรักเพลงลูกทุ่ง ตั้งแต่อายุ 2 ขวบ มีคาราโอเกะเป็นครูคนแรก เธอฝึกร้อง ฝึกเต้นเอง จนคนที่บ้านเห็นความสามารถพิเศษ เพราะเธอจดจำและร้องเพลงได้เกือบ 200 เพลง ตั้งแต่ยังอ่านหนังสือไม่ออก… เจอเวทีที่ไหนก็ไม่เคยเขินอาย เธอพร้อมกระโดดขึ้นบนเวทีร้องเพลงมอบความสุขให้กับทุกคนได้เสมอ หลายคนรู้จักเธอกับการเป็นศิลปินเปิดหมวกที่ถนนคนเดินเชียงใหม่ในช่วงวัย 4 ขวบ
น้องเมอร์ซี่ผ่านการแสดงบนเวทีคอนเสิร์ตมานับไม่ถ้วน และปรากฏตัวบนรายการทีวีต่างๆมากมาย เช่น รายการเป็นเด็ก ทางช่อง Thai PBS รายการบุษบาบานเช้า ทางช่อง 5 รายการรับแจ้งเกิด ทางช่องสบายดีทีวี เป็นต้น

น้องเมอร์ซี่ได้ฝึกประสบการณ์ชีวิตด้วยการแข่งขันในเวทีต่างๆ ชนะบ้างแพ้บ้าง แต่ผลที่ได้รับคือการมีแฟนคลับติดตามผลงานและช่วยผลักดันให้เธอก้าวสู่ฝันอันยิ่งใหญ่ จนในที่สุด ได้ทำงานในเพลงชุดแรกในวัย5ขวบ โดยใช้ชื่อชุด “ตู้เพลงเคลื่อนที่” ตามฉายาที่แฟนๆ ตั้งให้ และทุกบทเพลงในอัลบั้ม ถูกถ่ายทอดและเรียบเรียงออกมาจากชีวิตจริงของเธอ เสมือนหนึ่งตัวแทนของลูกสาว ลูกชายชาวต่างจังหวัด ที่อยากส่งกำลังใจให้กับพ่อแม่ที่ไปต่อสู้ชีวิตในเมืองใหญ่ หรืออยู่ในพื้นที่ห่างไกลได้ทำงานอย่างไม่ย่อท้อ… ภายใต้สังกัด Hedmusic (เฮ็ดมิวสิค)

ในวัย 6 ขวบ น้องเมอร์ซี่ได้ทำซิงเกิลใหม่ๆ ปล่อยทางอินเตอร์เน็ตกับโปรดิวเซอร์จากสังกัดลานาธยาคือ พี่โป๋ง สุภกิต และ พี่เค โนเนม โดยมีผลงานเพลงขี้งกๆ/เพลงใครหนอใจร้าย/เพลงเค้าบอกตัวเอง/เพลงผู้วิเศษ/และเพลงแล้วฉันจะทำยังไง ออกสู่สายตาแฟนๆ และได้รับการตอบรับอย่างอบอุ่น

ในวัย 7 ขวบ น้องเมอร์ซี่กำลังจะก้าวไปเป็นศิลปินในสังกัดอาร์สยามที่จะมีผลงานให้แฟนๆ ทั่วประเทศได้ติดตามผลงานแน่นอน….”

Biography

Name:  ด.ญ. ชนากานต์ มูลสาร

Birthday: 2 กันยายน 2546

School: ชั้น ป. 1/6 โรงเรียนดาราวิทยาลัย

Hometown: มหาสารคาม – ลำปาง – เชียงใหม่

Pets: สุนัข (มิลเลี่ยน,สิงห์โต) แมว(มาเรีย/แมรี่และไบเบิ้ล)

Fav Color: ชมพู

Fav Songs: ไม่ใช่แฟนทำแทนไม่ได้, ขอจองในใจ,จ้างมันเต๊อะ

FB: www.facebook.com/mercymoolsarn

FP: MERCY MOOLSARN FANCLUB

Download CPOP Life Vol. 21

ก่อนมาเป็นเจ้าของร้าน และดีไซน์เนอร์ประจำ THARA คุณกิฟท์ทำงานด้านนี้มาโดยตลอดหรือเปล่าคะ?

หลังจากเรียนจบนิเทศศาสตร์จากมหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต ก็ออกมาทำงานเกี่ยวกับการท่องเที่ยวก่อนเลย แล้วไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ก่อนกลับมาทำงานด้านโฆษณาค่ะ ได้เปิดบริษัทของตัวเองชื่อ Gorila Film Production ทำหน้าที่เป็น Senior Production ร่วมกับเพื่อนที่เรียนด้วยกันมา ก็ทำงานโฆษณาอยู่ 7 ปี ถึงได้เกษียณตัวเองออกมาทำร้าน THARA ค่ะ

จากงานด้านโฆษณาที่ทำมานาน ทำไมถึงผันตัวเองมาเป็นดีไซน์เนอร์ได้คะ?

ใฝ่ฝันไว้ว่าอยากมีธุรกิจเล็กๆ เป็นของตัวเองอยู่ในเชียงใหม่ ก็นับเป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้รวมประสบการณ์ที่มีมาทั้งจากการดูหนัง ฟังเพลง และสภาพแวดล้อมต่างๆ รอบตัว ประกอบเข้ากับไอเดียในการเปิดร้านที่เกิดจากการคุยกันกับน้องชายชื่อธรา ว่าเราอยากออกแบบลายผ้า หาข้อมูลไปมาจนกลายมาเป็นร้านเสื้อผ้าที่ออกแบบเองอย่างทุกวันนี้ค่ะ ซึ่งเสื้อผ้าที่ร้านจะออกแบบเองทั้งหมด แต่ใช้ชื่อน้องชายเป็นชื่อร้าน

เปิดกิจการมาได้นานหรือยังคะ? แล้วมีสาขาหรือเปล่า?

ร้าน THARA เปิดมานานกว่า 2 ปีแล้วค่ะ ปัจจุบันมี 2 สาขา คือที่เชียงใหม่ กับที่กาญจนบุรี

แสดงว่า ได้รับความนิยมจากลูกค้ามากเลยนะคะ?

แรงบันดาลใจหลักๆ ก็ได้มาจากกลุ่มลูกค้านี่แหละค่ะ (ยิ้ม) เราอยากให้ลูกค้าได้แต่งตัวสวยๆ และตั้งใจออกแบบมาเป็นอย่างประณีต เมื่อลูกค้าซื้อไปแล้ว ได้เห็นลูกค้าใส่และถ่ายรูปมาให้ดูพร้อมกับเล่าให้เราฟังว่าได้รับคำชมมาว่าชุดสวย ใส่แล้วสวย ได้ยินแบบนี้แล้วทั้งลูกค้า และตัวเราเองก็รู้สึกประทับใจมาก ลูกค้าหลายท่านเดินทางมาไกลเพื่อซื้อชุดที่ร้าน หรือมาสั่งตัดโดยเฉพาะเลยก็มีค่ะ

การทำงานด้านนี้ มีอุปสรรคบ้างไหมคะ?

อืม… อุปสรรคในการทำงานที่พบ เห็นจะเป็นเรื่องของช่างเย็บผ้า ซึ่งบางทีก็ไม่สามารถทำงานตามแบบที่เราดีไซน์ออกมาให้ได้ ก็ต้องเปลี่ยนช่างใหม่ ทำให้เกิดความยุ่งยากในขั้นตอนการผลิตขึ้นมา บางครั้งผ้าที่ลูกค้าเลือกหมด เราก็ต้องหาตัวเลือกอื่นมาให้ลูกค้าได้เลือกค่ะ โดยรวมแล้ว ปัญหาหรืออุปสรรคที่พบก็มีแต่กระบวนการผลิตนี่แหละค่ะ

เคยคิดอยากทำงานด้านอื่นไหมคะ สมมติว่าไม่ได้เปิดร้าน THARA แบบตอนนี้?

อยากลองเปิดร้าน Pet Shop แบบครบวงจรดูนะคะ เพราะที่บ้านเลี้ยงสุนัข และเป็นคนรักสุนัขมากๆ ถ้าได้เปิดร้านจริง คงสนุกน่าดูเลย

สุดท้าย รบกวนคุณกิฟท์ให้คำแนะนำถึงคุณสมบัติสำหรับคนที่อยากเป็นดีไซน์เนอร์ค่ะ

งานดีไซน์ เป็นงานที่ต้องการความคิดสร้างสรรค์ รวมไปถึงการคิดนอกกรอบด้วยค่ะ ดังนั้นเราต้องหมั่นศึกษาหาความรู้ หาสิ่งใหม่ๆ อยู่เสมอ อย่าหยุดนิ่ง พร้อมรับมือและแก้ไขปัญหาที่จะพบอยู่ตลอดเวลา ที่สำคัญที่สุดคือ "ใจรัก" ที่มีให้ต่ออาชีพที่ทำ ไม่ว่าจะประกอบอาชีพใดๆ ก็ตาม หากเริ่มต้นด้วยใจรักแล้ว เราเองก็จะมีความสุข และประสบความสำเร็จค่ะ… อ้อ! คุณสมบัติอีกประการที่ขาดไม่ได้คือ ความโดดเด่นทางด้านความคิดหรือการแต่งกายที่จะช่วยให้เราดีไซน์งานออกมาได้มีเอกลักษณ์ค่ะ